بعضی ماشاءالله جون شون ساخته شده ن واس گیر دادن الکی. برا نالیدن از زمین و زمان. ۲۴ ساعته کانال شون تو دسترس  همه هستش و همین جوری به صورت صد در صد هدفمند، “نان‌استاپ”  می نالن و سر هی چیز بیخودی هم  دلواپسن. تو همین اتفاقات اخیر برجام و تصویب “جت اسپید”  ۲۰ دقیقه ای اون تو مجلس،  آسیاب فک زنی شون چقدرها که نچرخید. یکی هم نبود بهشون بگه بابا جان مگه دارن تو مورد ساخت پارکینگ دوچرخه یا حق پخش مسابقات فوتبال از تلویزیون مصوبه می گذرونن که باید چن ساعت وقت مفت صرفش کنن. کلا بحث های بی پایان مربوطه موضوعات سبک و ساده ای هستن که همه فکر می کنن ازشون سر در می آرن. البته قبل ترها یه نویسنده ی انگلیسی به نام نورث کوت پارکینسون، تو سال ۱۹۵۷  از این موضوع حرف می زنه. پارکینسون ذیل «اصل پیش‌پاافتادگی» یا «قانون علاقه به چرندیات» توضیح می ده که خیلی نگران نباشین اگه یهو یه طرح چن میلیاردی رو تو یکی دو سه دقیقه سر جمع کردن. او می گه که مردم به موضوعات مبتذل و پیش‌پاافتاده ارزشی بیشتر از موضوعات تخصصی می‌دن و چون اطلاعی در خصوص موضوع ندارن، وارد بحث نمی شن و کار را به اهلش می سپارن. این فوتبال نود فردوسی پور بی زبون خودمون مگه نمی بینین. چیزی که تموم نمی شه حرفه و بحث. بگذریم از میلیاردها تومان پولی که نصفه شبی با همین بی کنتور حرف زدن و سر بی صاحاب تراشیدن بعضی ها پارو می کنن. ته کلام این مطلب اینه که موضوعات پیچیده و با اهمیتی مثل ساخت یه رآکتور اتمی که یه بحث تخصصی پیچیده است و همه نمی تونن خودشون رو قاطی ش کنن، ۲ دقیقه و نیم هم برا تصویبش زیادیه. حالا مثلا تو مورد برجام، وقتی مردم از تحقیق و توسعه ی اتمی چیزی سر در نمی آرن، برای  چی خاطرشون رو مکدر کنیم که ما تا ۱۵ سال حق نداریم سمت تحقیق و توسعه ی فلزاتی مثل اورانیوم و پلوتونیوم بریم یا مثلا اگه بخواهیم به ۲۰ هزار مگاوات برقی که پیش بینی ش کردیم توسال ۱۴۰۴ بهش برسیم، با این برجام ظریف و رفیقاش، ۶۴۰ سال وقت لازم داریم. فهمیدن اینا چه سودی داره؟ ۱۰ تن اورانیوم ما بره خارج و قلب راکتور  ۴۰ مگاواتی شگفت انگیز آب سنگین تولید مهندسین خودمون،  با بتن پر بشه و … چقد باید سرش بحث بشه مگه. البته چند تا نکته ی کوچولو هم این وسط می مونه که اونا هم مثل اصل مساله چون پیچیده ان، نباید زیاد بهش پرداخت. اینکه جناب رییس فرمودن این پرونده، مال رهبره و مساله تو کلان نظام حل شده و بعدش دفتر رهبر انقلاب تو جواب ایشون، نامه زدن و خود رهبر انقلاب هم الزامات ۹ گانه ای را مطرح کردن، هم بماند. خلاصه بنده خدا جناب لاریجانی با وجود همه ی این همه وقتی که صرف این طرح کردش، از ترس این رنگ آدمای ماجراجو بود که در اول نوشته ذکرشون رفت. اول باری بود دیدم  لرزش تو صدای جناب رییس افتاده. وقتی تصویب رو قرائت کردن، از اون اقتدار و زبری همیشگی خبری نبود.  جای جناب خان خالی بود تا تلافی این دلواپسای بیخودکی را سرشون در بیاره و به جناب لاریجانی یه حال حسابی بده. ” رای مخفی بگیری، کمیسیون ویژه رو پی کارشون بفرستی، ۲۰ دقیقه ای برجام تصویب کنی، ستاره بچینی، بوس بوس”.