یادداشت های صدرالله محتشم

به نام رب جلیل
دنیا تنها خیال انگیز بود و دلفریب. بی هیچ نشانگانی از یادهای شیرینی که در بچگی، چهره ام را درون چشمه اش می شستم. بی مرام، افسون زده، سرد و بی خیال همه. آدمهایش نیز، چیزی نبودند که می بایست. پس نشسته در خم کوچه ی بن بست اندیشه ای بی سرانجام. دیر زمانی است رب الوهی بخشایشگر مهربان را در حصار تیرگی دل و اندر پس پرچین باطنی آفت زده و مخمور، جا گذاشته ایم... کاش دمی دیگر می بود و عالمی از باز. خود می خواهیم یا نه، نمی دانم. ولی هر چه هست تقلایی است از در هم پیچیدن هیچ، برای هیچ. نفرت، نادانی، گمراهی و جهل، فرو افتادگی، فقر، بیماری، سنگ فکری، خونریزی و جمود و ... مشق هر روزه ی بوم این روزهای زندگی من است. با این همه، آنچه سوسوی چراغ شوق را همچنان زنده می دارد، امید در رسیدن زورق کوچک نوپدیدی است از دور دست افق اعلای انتظار.
مطالب این وب نوشت، در واقع آرشیوی از نوشته های سالهای گذشته ی من است. روزهای زیبا، فرح ناک و روح فزایی که از آنها تنها حسرتش بر جای مانده است. با اندک رمق و مختصر ذوقی، در این اندیشه که این شوریدگی و پریشانی خیال، محملی یابد سرشار از قوت آفرینندگی و ذوقی روزی اش شود مالامال زایش و  زایندگی.  بعون الله تعالی.